“Շքեղության իրական չափանիշը բացառիկ որակն է:”
Եվ այդ ժամանակ տեղի է ունենում հանդիպում՝ լի ջերմությամբ ու խորհրդանշականությամբ։ Պարզվում է՝ այդ ողջ ընթացքում այգիների համար հոգ էր տանում իր մանկության ընկերը՝ պահպանելով նրանց տեսքն ու հմայքը։ Նա դիմավորում է Միքայելին և տանում այնտեղ, որտեղ ամեն ինչ սկսվել էր՝ հին գործարան։ Նրա պատերից այն կողմ ամեն ինչ նույնն էր. կաղնու ծանոթ բուրմունքը, լռությունը և ժամանակի սպասումը։ Դռան հետևում պահոցն էր, որտեղ, ինչպես առաջ, հասունանում էին կոնյակի սպիրտները, իսկ դռանը փակցված էր մի ցուցանակ, որը Միքայելի մեջ արթնացրեց ամենահուզիչ զգացմունքները: Այն մարմնավորում էր անցյալի և նոր ապագայի միասնությունը՝ արտահայտելով նվիրումի և ավանդույթների շարունակականության ողջ ուժը։
– Սա քոնն է։
– Ոչ, սա մերն է,
ասաց Միքայելը, արդեն իսկ իմանալով, թե ինչպես կանվանի այն կոնյակը, որը ծնվել է իրական ընկերությունից։